Sunday, January 28, 2007

NEMO LOVES MARTIN. HOW MUCH DO YOU LOVE YOUR DAD>

tengah syiok tengok Kids Central pagi ni, suddenly this caption caught my eye. Split second, I was down memory lane. Terkenang masa-masa silam.

Teringat time-time arwah papa aku ni sibuk kejotkan kita satu family pukul 2-3am. Lepas tu dia cakap, “papa teringin nak makan ikan bakar ah. Jom gi Newton!” Tu zaman-zaman Newton masih yang lama tu lagi. Belum revamp. Then aku teringat bila jalan kat situ je mesti ada satu mamak ni tegur arwah papa aku macam dah lama kenal (maybe memang dah lama kenal ah. Aku pun tak tau.), “eh boss! Amacam? Mau makan apa ini malam?” Arwah papa aku ni memang peramah. Disebabkan sikap peramah dia lah ramai pompuan syiok kat dia meskipun dia dah kahwin dgn mak aku. Back to the point, kita pun duduk kat tempat biasa. Kedai yang paling dekat dengan kedai jual gula-gula. Maklumlah, aku dari kecik sampai dah besar ada penyakit sikit. Lepas makan mesti nak kena ada gula-gula. Sebab lepas makan nanti, mesti rasa nak muntah. Dulu kecik-kecik takde orang cakap apa bila bab rasa nak muntah ni. Sekarang dah besar, orang ingat aku hamil. Tsk tsk. Back to the story again, dorang pulak start lah order makan. Standard lah. Ikan, kerang, kangkung dan lain-lain lagi. Aku pulak time tu, masih kecik lagi. So aku lebih suka layankan rasa ngantok aku. Orang lain sibuk makan, aku tido kat kerusi tu. Time nak balik, arwah papa aku pun automatic lah tanya aku, “anak papa nak gula-gula?” Aku pun apa lagi. Straight lari pegi kedai tu lah. Dah beli, naik taxi, balik. Orang lain sambung tido, aku pulak active. Taknak tido. Terpaksa arwah papa aku ni layankan kerenah anak kesayangan dia.

Saat paling bahagia bila birthday aku yang ke 7 agaknya. Birthday cake aku besaaaar gila!! Cake Mickey Mouse. Tapi sedara aku ni sibuk-sibuk nak kongsi birthday dgn aku. Aku 14th July, dia 16th July. Tua aku brapa tahun entah dektu. Skarang dah besar dah. Jadi driver dalam army. Wakaka. Saat paling menyakitkan sekali, bila arwah papa aku ni pukul aku. Time tu bila dia balik, aku masih sibuk main bawah block. Dia balik, aku cepat-cepat masok rumah. Dah masok bilik, fulllaaammmaakkk!! Siap! Kena bantai terok-terok. Ingat lagi, sebelum dia bantai, aku dah start nangis. Arwah papa aku ni bengis orang nya. Dia keluarkan tali pinggang dia je buat aku gerun. Tapi itu first and the last lah. Nasib. Kalau dia masih hidup, aku rasa aku mesti kena bantai lagi. Despite of all that, aku masih tetap diberi gelaran, “anak bapak”.. Aku ni memang anak kesayangan arwah papa aku. Apa aku nak, mesti dapat. Nasib baik tu time aku belum pandai mintak pager (time dulu-dulu orang lain pakai pager. Arwah papa aku sorang dalam family pakai handphone yang sebesar waterbottle tu). Yang aku cuma pandai mintak duit nak beli gula-gula. Tu je. Time dia nak tinggalkan kita pulak, dia sepatutnya hantar aku pegi skola. Tapi mak aku tak kasi. Sebab keadaan dia dah macam lain.

Pagi tu pulak, aku lupa nak bawak file Melayu. Takut oi kena marah. Aku pun terkial-kial carik dalam bag ah. Cukup time, aku tengok kakak aku nombor 2 ada kat pintu dengan baju kurung dia. Nak bawak aku balik. Time tu dia dengan matair dia. Mat motor. Gerek ah abang tu. Nama dia abang Didi. Junaidi ke apa entah nama dia. Slalu bawak aku makan KFC. Belikan aku gula-gula. Rumah dia besar. Hobby dia dulu collect kreta racing. Yang pakai minyak tu lah. Time aku sampai pat rumah, ramai gila woi orang. Serious. Aku pun fikir, “ni apasal ramai orang eh?” Aku masok rumah, teros masok bilik mak papa aku. Konon nak tanya kenapa ah. Aku masok, tengok arwah papa aku terlantar atas katil tak bergerak. Mak aku pulak tengah tersedu-sedu. Aku no reaction ah. Tapi bila masok bilik kakak aku nak salin baju, tiba-tiba aku nangis. Sampai skarang aku ingat. Tapi tak tau apa sebab aku nangis. Aku pun ingat time tu, yang paling kuat nangis, makcik aku. Skarang dah arwah jugak lah dia. Apa ompoteh cakap tu, crocodile tears eh? Aku bab ompoteh-ompoteh ni tak pandai sangat. Aku pun duduk lah perhatikan dia. Aku fikir, “aku anak bapak tak apa-apa, yang dekni nak meraung kuat-kuat ni bikin apa? Bising betul ah.” Aku memang lah budak kecik lagi time tu, tapi entah kenapa aku fikir macam tu. Time tu yang uruskan tu atok aku. Atok aku pulak cakap, “jangan lah meraung meratapi pemergian orang tu. Nangis pelan-pelan takpe. Jangan lah sampai meraung.” PADAN MUKA! Atok toleh pulak kat aku then dia cakap, “bila cium papa nanti, jangan nangis. Jangan biar airmata kita sentuh muka papa. Faham tak?” Aku pun angguk lah. Sebelum cium tu, aku bersungguh-sungguh nak stop nangis. Brapa kali entah aku lap muka aku. Make sure takda airmata aku. Tu semua ok. Tapi bila part atok aku dah tutup muka arwah papa aku dgn kain putih tu, fuuuhhh!!!! Menyentuh kalbu beb!! Sebak gila wa cakap lu. Kakak aku yang nombor satu pulak pengsan-pengsan. Aku steady je. Tapi memang kaki aku rasa lemah ah. Tak terdaya nak jalan.

Orang kalau tak tau, ingat arwah papa aku ni orang besar design mana lah. Sebab yang ikut belakang bus penuh dengan mat motor. Dulu kakak-kakak aku ni matair-matair dgn budak Rainbow. Rainbow Racing lah katakan. Entah apa-apa lah. Sampai di tanah perkuburan, aku pun tak ingat muka-muka yang tolong nak kebumikan arwah papa aku. Yang aku tau, aku sempat cakap, “bye bye papa.” Dah toleh nak jalan balik, aku sempat tengok kediaman baru arwah papa aku ni. Rasanya macam nak ikut skali arwah papa aku ni. Skarang, aku rasa aku cuma mimpi pasal dia dalam setahun, cuma sekali.

Itu lah kisah aku dengan arwah masa dia masih hidup.

Ada banyak lagi life story yang aku nak share. Tapi kalau aku share tu semua, abih pakwe aku apa privilege? betol? dah tu je.

No comments: